Heb jij al een fluisterkind op de werkvloer?

Iedereen heeft er wel eens van gehoord: mensen die signalen kunnen vertalen naar praktische informatie. Of het nu de Horse whisperer is, de bomenfluisteraar of een kinderfluisteraar. Om het laatste voorbeeld te gebruiken: welke ouder erkent niet schoorvoetend dat kinderen een geweldige gave hebben om op een niet te ontkennen wijze ons de spiegel voor te houden. Hadden we af en toe maar van die ‘lieve’ snoetjes op de werkvloer rondlopen om ons te laten zien wat er allemaal speelt, ons eigen fluisterkind. Laten we die nu hebben!

Fluisteraars, onzin of wetenschappelijk feit?

Ik hoor je al denken, al die fluisteraars, wat een onzin! We zijn bezig met targets, doelen, productiviteit, efficiency en effectiviteit. Harde gegevens die net zo’n harde informatie teruggeven. Wat moet je nu met een ‘fluisteraar’?

Laten we eerst even heel snel kijken wat zo’n fluisteraar precies doet. Als voorbeeld blijf ik even in de mensenwereld. Waar is het idee van de kinderfluisteraar op gebaseerd? Feitelijk gaat het er vanuit dat kinderen ons kunnen laten zien waar we zelf last van hebben. We hebben allemaal te maken met onze blinde vlekken, dingen die we in ons vaak jachtige dagelijkse leven even niet zien. Kinderen pikken die signalen onbewust op en hebben een manier om ons liefdevol een spiegel voor te houden (Mommers, 2017), al kan de wijze waarop dat gebeurt soms vreselijk irritant zijn. Want laten we eerlijk zijn, het is vaak veel lastiger om je kind te negeren dan zo’n zacht stemmetje binnen in jezelf.

Er is een wetenschappelijke verklaring voor dit verschijnsel. Zo hebben we allemaal spiegelneuronen in ons brein die mede de basis leggen voor de mens als sociaal wezen. Spiegelneuronen zorgen ervoor dat we verbinding kunnen maken met anderen door gebruik te maken van feit dat we delen van ons herkennen in de ander. Zonder onze spiegelneuronen zouden we bijvoorbeeld niet empathisch kunnen zijn (Valk, 2015). Vertaal dit naar je kinderen en je ziet dat de spiegelneuronen hard aan het werk zijn. Is je zoon echt vervelend en druk om jou dwars te zitten of voel je zelf van binnen een onrust die je telkens weer wegstopt. Komt het plotselinge, onverklaarbare verdriet van je dochter echt van haar af, of pikt ze iets op bij jou wat je nog niet hebt kunnen verwerken? Leuk, maar wat heb je daar als leider nu aan?

Van kinderfluisteraar naar teamtolk

Als leider heb je eigenlijk de luxe dat je een heel team of zelfs een hele organisatie van mensen hebt die je op dezelfde manier de spiegel voorhouden. Ons brein werkt in dit geval hetzelfde. Ook hier zijn onze spiegelneuronen hard aan het werk. Wat zegt het gedrag van al die mensen en teams nu over jou en jouw mensen? Diverse teammodellen zijn gebaseerd op het principe dat elk team verschillende rollen nodig heeft om optimaal te presteren. Denk bijvoorbeeld aan Belbin en Myers Briggs. Vraag is waarom we deze modellen nodig hebben en toch nog zo vaak blijkt dat teams bepaalde rollen of typen mensen missen. Jij hebt als leider mensen waar je gemakkelijk verbinding mee maakt en mensen waar je je minder comfortabel bij voelt. Wanneer we hier niet bewust mee omgaan, merk je dat een team al snel een afspiegeling wordt van jezelf, met mensen waar je gemakkelijker mee kunt schakelen.

Wanneer jouw team is gebaseerd op dat principe, mag je er vanuit gaan dat hun teams ditzelfde principe reflecteren. Het is niet moeilijk te zien dat je hiermee een groot deel van de cultuur van je organisatie bepaalt. Kijkend hoe spiegelneuronen hun werk doen, mag je in dit geval voorzichtig concluderen dat de organisatie dus een spiegel is van jezelf. Vanuit dit oogpunt bekeken zit er meer achter dan je op het eerste gezicht zou denken wanneer zaken niet helemaal lekker lopen in (een deel) van je organisatie.

Met deze kennis kun je veel bewuster omgaan met processen die zich voltrekken in je bedrijf. Zit jij toch liever met je neus in de KPI’s en meetbare resultaten? Zorg er dan voor dat je een ‘teamtolk’ hebt binnen je organisatie om deze vertaalslag te maken. Heb je die niet voorhanden? Dan kan Humance hierin ondersteunen en jou laten groeien op weg naar dynamisch en effectief leiderschap.

 

Verwijzingen

Mommers, A. (2017, september 19). Kind verdrietig? Kijk eens in de spiegel. De Limburger, pp. scala 4-5.

Valk, G. d. (2015). Neuroleiderschap. Van macht naar kracht. Amsterdam: Futuro Uitgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *